De Platonische bioscoop

Zij: Leer me over het leven.

Ik: Goed. Doe je ogen dicht. Probeer dit moment vast te houden.

Zij: Oké.

Ik: Doe ze maar terug open.

Zij: Waar ben ik?

Ik: Wat zie je?

Zij: Een scherm. En willekeurige beelden. Water, vuur, aarde. Mijn ogen moeten nog even wennen.

Ik: Zie je het theater waar je in zit?

Zij: Wacht even. Ik kan wel proberen om de beelden in die richting te sturen.

Zij: Ja, ik zie het nu. Het is een groot scherm en er zijn allemaal lege rijen met stoeltjes. Ik zie de stofdeeltjes in het licht van de projector.

Ik: Zie je jezelf?

Zij: Momentje… Ik concentreer me. Ja, ik zie mezelf op de eerste rij zitten. Twee armen, twee benen. Fantastich! Ik wist niet dat ik de beelden zelf kon sturen. Dit is geweldig!

Ik: En kijk nu eens rond. Weg van het scherm.

Zij: Het is een grote bioscoop met weinig licht. Ow, het beeld verspringt. Ik sta nu recht en loop de zaal uit. Ik sta weer buiten.

Ik: En kijk nu eens rond waar je bent.

Zij: Ik sta dus buiten. Op de parking van de bioscoop, denk ik.

Ik: Ik bedoel: kijk weg van het scherm en kijk waar je echt nog steeds bent.

Zij: Zoals ik zei: ik ben al buiten. Er is geen scherm meer… Ik snap het al, er zijn steeds meer en meer beelden om verschillende ervaringen op te doen. Mijn geest zit in de bestuurderscabine. De mogelijkheden zijn quasi oneindig. Maar is dit dan alles wat er is? Een opeenvolging van beelden, van impressies? Is dit de metafoor voor het leven?

Zij: Ow, het beeld verspringt weer.

Ik: Wat zie je?

Zij: Ik zie een groep mensen. Ze zitten in een pub waar overal televisies staan. Ik behoor tot de groep. Iedereen heeft de grootste moeite om niet naar de schermen te kijken… Ik begin te begrijpen wat je me probeert duidelijk te maken. Is dit het dan? Is dit wat het leven is? Een grote afleiding te midden van een grotere realiteit? Hoe krijgen we de grotere realiteit op het scherm? Is dit alles wat er is?

Zij: Ow, er wordt ingezoomd op het beeld. Ik zie de pixels van het scherm. Eén pixel wordt meer en meer uitvergroot en er tekent zich een volledig nieuwe wereld af in de pixel. Ik denk te begrijpen wat je wil aantonen. Er is niet enkel de lineaire projectie van ervaringen maar je kan ook bijvoorbeeld in de diepte gaan en nog veel meer dingen ontdekken? Met je verbeelding verbreed je je horizonten. Is dat het?

Zij: Wow, het beeld flitst weg en ik zie nu prachtige kleuren die ik nog nooit gezien heb en verbluffende geometrische patronen die niet van deze wereld lijken. Ok, je wilt aantonen dat wanneer je denkt dat je alles gezien hebt, je door oefening en vrije wil nog altijd een stap je verder gaan, of de dingen vanuit een ander perspectief kan zien. Het potentieel is deel van de realiteit en die is veel groter dan wat je waarneemt. Het leven is meer dan wat je waarneemt.

Ik: Ga nu eens terug naar waar je echt vandaan komt. Draai je weg van het scherm en de beeldenstroom.

Zij: Moment… Ik ben terug bij de pixel. En in de pub… En nu terug in de bioscoop. Ziezo… Dat ging al bij al nog vlot.

Ik: Je weet het niet meer, he.

Zij: Wat?

Ik: Waar je echt bent. Dat je naar een scherm aan het kijken bent in een theater? En dat daarbuiten een grotere wereld wacht. En dat die wereld ook een illusie is binnen weer een andere illusie die uiteindelijk allemaal naar hetzelfde leidt.

Zij: Je verwart me. Is dit een puzzel? Mis ik iets? Je maakt me bang. Zit ik dan ergens opgesloten? Hoe geraak ik hier uit?

Zij: Wow, het beeld verandert. Ik zie een gigantisch groot hart dat overloopt van liefde. Ik heb tranen. Bedankt dat je dit deelt met me. Oneindig veel dank dat je me de weg hebt getoond. Dit is wat men bedoelt met verlichting, niet?

Ik: Voel je het? Probeer nog eens weg te kijken van het scherm.

Zij: Maar ik zie het nu, ik zie geen scherm meer. Ik heb het gevoel dat ik nog nooit zoveel inzicht heb gehad in het leven. Ik doe er alles aan om dit beeld vast te houden. Bedankt hiervoor.

Ik: Je zal het weten wanneer je het moet weten. Ik zend je liefde.

Zij: Je blijft me verwarren. Wanneer stopt dit? Ik begin het benauwd te krijgen. Hé, het beeld valt weg, ik krijg het niet meer opgestart. Help! Wat is dit?

Ik: Je bent dood. Maak je geen zorgen. Zo meteen begint een nieuwe film. Kijk maar eens rond waar je bent. En denk eens na welke beelden je nu gaat projecteren.

Zij: Het was maar een film? Het leek zo echt… Wat zit er achter die deur?

Ik: Die deur zit nog op slot. Weet je al in grote lijnen wat je nu wil gaan bekijken? De volgende voorstelling begint zo. Het ga je goed. Ik zend je liefde. Liefde is de sleutel.

Zij: He, wacht. Ik ben toch niet zo zeker hoor. Zie ik je nog terug? Wie ben jij eigenlijk? Waar vind ik je? En wie ben ik? Waar ben ik?  Hallo?     

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *