Trinity city – één

Ik had niet door dat ik al zo dicht was gekomen, maar het bord aan de toegangspoort van de stad loog er niet om. Eronder hing het departementale gele plakkaat met in zwarte letters de officiële naam Schaardenburg, maar het verschraalde onder de gloed van de als drie sappige citroenen in elkaar gevlochten gouden letters onder het moderne Warhol-achtige wapenschild met de Siamese drieling. De hoofden kwamen als bloemkronen op een ranke stengel uit een smalle vaas piepen op het grote, door de bewoners van Trinity City aangebrachte plakkaat. Het was een zonnige dag. Het had best wel wat voeten in de aarde gehad alvorens ik mijn reispas, inclusief één overnachting, te pakken had gekregen, maar mijn nummerplaat werd zonder problemen herkend en de slagboom ging zonder morren open. Ik vroeg mij af of de detectie ook door drie camera’s was gebeurd in plaats van één.

‘Goeiemorgen,’ riep ik naar een jongeman. Twee flegmatieke tenorstemmen en een bariton kaatsten unisono een ‘’morgen’ terug. Wat verder lag het Monument van de armoezaaiers of ook Drie mannen die alles weggaven. Dat wist ik omdat ik voor ik vertrok meticuleus het stadsplan had ontleed en het monument er met een rode ster als bezienswaardigheid stond gemarkeerd. Natuurlijk had ik het verhaal achter de bebaarde sculptuur met de drie uitgestrekte handen uitgepluisd. Het verhaal ging achttien jaar terug in de tijd toen Han Troost zo’n zesentwintig jaar was en er reeds een blitzcarrière op had zitten in de verkoop van zeldzame ertsen en gesteenten. Hij hield van mooie wagens en blitse vrouwen met elegante schokdempers en genoot van zijn welstand en status. Tot hij op een dag op het internet enkele jeans van de hand deed die, hoewel nog in perfecte staat, de ruimte in zijn kast inpalmden ten nadele van een nieuw assortiment. Voor zijn deur van zijn luxeflat stond een verpauperde man die abusievelijk een exclusieve denim voor vijf euro op de kop dacht te kunnen tikken in plaats van voor vijftig. Hij had op het punt gestaan om de man zonder verpinken wandelen te sturen, maar een intens gevoel van compassie overmande hem plots en hij gaf de man de jeans mee zonder dat hij er iets voor hoefde te betalen. De dankbaarheid die hij terugkreeg had hem naar de keel gegrepen en gestimuleerd om nog meer spullen gratis te beginnen weggeven. Maar wat hem vooral verbaasd had was dat hoe meer spullen hij weggaf, hoe meer er naar hem leek terug te vloeien, niet alleen in de vorm van zelfgebakken wafeltjes maar ook in de vorm van een glimlach, een schouderklopje of een afgebladderde tuinkabouter. Enfin, zijn verslaving aan het vergaren van spullen maakte plaats voor een onverzadigbare noodzaak om zijn spullen uit te delen. Han werd uiteindelijk een levende legende en velen volgden zijn voorbeeld, wat zich vandaag nog steeds manifesteert in de newhood van De man die alles weggaf. Toen Han al zijn spullen had uitgedeeld en de spullen die aan hem werden teruggegeven en de spullen die voor de spullen die had weggegeven aan hem waren geschonken, had uitgedeeld, vestigde hij zich met twee gelijkgestemden als Trinity HanMarLok in Trinity City. Waarna de drie-eenheid van mannen opnieuw alles begon uit te delen wat ze had en HanMarLok overleefde van giften en de gastvrijheid van andere Trinities die ze een dak boven de hoofden aanboden. Ik vind het alvast een mooi verhaal dat het vermelden waard is en perfect de nieuwe tijdsgeest illustreert die de wereld overheerst sinds de newhoods het maatschappelijk en cultureel bestel overspoelden.

‘Zoekt u iets, meneer?’ Zes amandelvormige ogen staarden me aan. Drie vrolijke hoofden met een lange paardenstaart en zes armen zweefden boven een sierlijk soort laken uit dat de drie jonge meisjes ook fysiek tot Trinity verbond, de trois-pièce zoals het in de gemeenschap werd genoemd. Ze (de Trinity) was vriendelijk maar duidelijk niet gewoon om een individu binnen de stadsomwalling aan te treffen.

‘Ik ben op zoek naar een oude vriendin… Wel euhm… Een derde van een vriendin-complex dus eigenlijk. Maar ik vind het wel… Kijk… Ik heb alle nodige pepieren en heb me goed voorbereid.’ De jonge Trinity leek gerustgesteld en de zes benen verolgden hun weg. Mijn hart speelde droge technomuziek in mijn keel. Eindelijk had ik de waarheid eens gezegd: ik was hier om Lena met een bezoekje te verrassen en terloops ook wat info te vergaren voor mijn scriptie over newhoods, en niet andersom. Maar ik had geen idee hoe ze zou reageren en wist zelfs niet of ze me überhaupt nog wilde zien na al wat er tussen ons gebeurd was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *